… met het klimaat.
Vorige week zag het er zó uit:
En nu:
Nog (?) niet wild van Wild van Dieren…
Het is pas het begin en je moet de makers even de tijd geven om op dreef te komen. Maar de eerste aflevering van “Wild van Dieren” op VTM heeft mij niet echt wild gemaakt. En dat heeft maar gedeeltelijk met de zender zelf te maken.
Gedeeltelijk, omdat het sfeertje van sensatie en “ik wil de grootste hebben” wel eigen is aan al die commerciële zenders. Coppens was meer in beeld dan de natuur, dus daar moet dringend iets aan gedaan worden.
Bovendien heb ik zelf een paar videofragmenten die nu ineens ferm in waarde gestegen zijn, want van dezelfde kwaliteit als die in het programma en gewoon door rustig in de natuur te wandelen en mijn mond te houden:
In november 2011 in de duinen in van Oostkapelle in Zeeland, op een mistige ochtend op weg naar het strand, zien we opzij van ons 2 bokkige heerschappen die zich aan het meten zijn. Imponeergedrag, dreigen, maar uiteindelijk heeft er ééntje eieren voor zijn geld gekozen en is weggegaan. (Let op het nerveus tikkende gebaar met hun voorpoten.) Bovenin de struik achter hen zit de scheidsrechter: een buizerd.
In Oignies-en-Thièrache in mei vorig jaar maakten we een avondwandeling en stonden plots oog in oog met deze schoonheid. Ze bleef ons een tijdje aankijken, vond toen dat we er nogal betrouwbaar uitzagen en wandelde rustig verder, hier en daar een blaadje weghappend.
Ik was vooral teleurgesteld door de aanpak van “expert” Frank Resseler die heel VTM-kijkend Vlaanderen liet zien hoe je NIET omgaat met de natuur. Je laat planten (zelfs dorre resten) met rust i.p.v. ze af te breken/snijden om een fake omgeving te creëren waar je dan een gevangen beschermd (!) dier op plaatst om toch maar die foto te maken die een ander (met meer respect voor zijn omgeving) niet heeft. En straks komen zeuren omdat nu iedereen planten gaat uitrukken en de vegetatie gaat plattrappen om zijn slechte voorbeeld te volgen, zeker? Nee, Frank, het helpt niet om zo efkes rap op ‘t laatste pro forma te zeggen dat dit enkel voorbestemd is voor diegenen die “weten waar ze mee bezig zijn”. Daar luistert geen kat naar.
Ik heb -door groene jongens notabene – al hele stukken waardevolle vegetatie zien verneuken om die éne orchidee te kunnen fotograferen die ze nog niet in hun lijstje hadden. Terwijl er dan een paar stappen verder een stuk of 10 in de kant van de weg staan, maar met een ietsje minder goede belichting. Niet ver genoeg gekeken? Zo iets in de zin van “voorbij de punt van de neus”?
Hetzelfde met nestfotografie (in deze uitzending nog niet aan de orde, maar ik hou mijn hart al vast). Ja, ik heb zelf ook al nesten gefotografeerd in mijn tuin. En mijn foto’s zijn niet zo onthullend als die van bepaalde natuurfotografen. Maar het nest lijsterjongen dat ik vorig jaar bijna dagelijks filmde is voltallig uitgevlogen. Omdat ik dat éne takje dat in de weg hing voor uitmuntende beelden ook laten hangen heb. Het camoufleerde perfect de hapklare brokjes zodat katten, eksters en andere snackers ze niet in de gaten kregen. Bovendien behielden pa en ma lijster hun afzetplatformpje als ze weer wegvlogen om eten voor hun kroost te zoeken. Dan maar geen perfecte beelden. De voldoening over het geslaagde broedsel was des te groter. Als dank hebben pa en ma trouwens in hetzelfde nest nog eens hetzelfde huzarenstukje herhaald. I rest my case.
Nee, dan liever dit (De Morgen, 5/3/13):
Meisje excuseert zich met schattig briefje voor meenemen stokjes uit Yosemite
Door: Annelies De Becker − 04/03/13, 16u44 − Bron: Treehugger
Nadat junior ranger Evie per ongeluk twee stokjes meenam uit Yosemite National Park, voelde ze zich bijzonder schuldig. Zoals in alle natuurparken is het niet de bedoeling dat je iets verwijdert uit de natuur. Toen ze thuis kwam, schreef ze een schattig briefje naar de rangers waarin ze zich excuseerde voor haar fout. Ze kleefde de twee stokjes op haar brief en vroeg hun die terug in de natuur te leggen.
Hotel Zoem-zoem
Groot nieuws! Natuurpunt is ontploft! En nee, ik maak mij daar niet vrolijk over, het is niet alleen groot, maar ook goed nieuws.
Vanaf morgen zaterdag, om 19.45, krijgen ze een voet in huis bij VTM. En Staf Coppens van VTM mag dan als tegenprestatie een voet in de door hen en het Agentschap voor Natuur en Bos beheerde gebieden zetten voor zijn programma “Wild van dieren“. Ik ben geen VTM-fan, maar nu ga ik toch eens kijken wat ze er samen van gebakken hebben.
En waar de rondvliegende stukken Natuurpunt de grond raakten op de buitencampussen van de Antwerpse universiteit ontstonden kleine wondertjes van vernuft: insectenhotels. In eerste instantie bedoeld voor solitaire bijen, want zo werd de komst van onderstaande bouwsels ook aangekondigd, maar naar eigen ervaring thuis ook vaak geboekt door sluipwespen, zweefvliegen en ander vliegend gespuis. De schoonmaakploeg bestaat ten onzent uit een kleine bonte specht die hier op het blog al eerder op bezoek was maar gisteren bleken nog vele cellen gesloten, dus zo grondig doet die ook zijn werk niet.
De bouwsels op de foto’s zijn natuurlijk nogal groot voor een (stads)tuin(tje), maar ze zijn makkelijk op maat te maken, bv. met een stuk pvc-buis en riet- of bamboestengels. En in diverse tuincentra zijn ze ook te koop in een wat meer gesofisticeerde vorm. Afkijken en zelf aan de slag mag/kan altijd. Ophangen op een beschut droog plaatsje zodat de slagregen er niet voortdurend naar binnen spat en liefst in de buurt van je planten. Leuk om te hebben, zo broodnodig voor de nuttige insecten en spannend om te volgen wie er als gast komt en wie er het eerst weer vertrekt.
Zo ziet het er uit op onze campussen. Met ons eigen logo erop, natuurlijk.
Je kan het zo artistiek maken als je zelf wil.
En zelfs gekapte bomen kunnen op die manier nog nuttig zijn.
Wie in de buurt van Hof Ter Saksen komt in Beveren moet daar trouwens ook eens in de natuurtuin gaan kijken. Daar staan insectentorens waarin zelfs snelbouwstenen e.d. verwerkt zijn. Gewoon creatief zijn, mensen! Kunst in de Tuin.
Weer een vertelselke…
Maar eerst: merci Menck voor de deskundige uitleg over hoe ik mijn video’s rechtstreeks in de tekst kan plaatsen. Daar zat ik nu al zó lang op te wachten! Nu moét ik wel het jaaroverzicht 2012 afwerken! Elke avond een paar beelden selecteren en opladen en dan in een logje verwerken. Binnenkort in de huisbioscoop, dus…
Maar nu dus het vertelselke. Van een zachte januari, een tiental jaren geleden.
Ik gooi de deur van de auto open en meteen weet ik : er zit lente in de lucht. Een klein beetje nog maar, maar het is er, onmiskenbaar. De nog steeds koude lucht heeft net dát kleine vleugje vrolijkheid dat hij al een hele winter miste. De bijna zwarte aardkluiten geuren zurig-zoet, zoals ze dat alleen doen als ze zich klaarmaken voor het nieuwe werkzeizoen.
Door de dampwolkjes van mijn eigen adem heen kan ik een wonderlijk huppelend bolletje kleurige veertjes waarnemen. Het zwarte mezenkopje schroeft zich soepel in de onmogelijkste bochten, op zoek naar het eerste onvoorzichtige insect. In een naburige struik zit een soortgenootje een eerste onwennig refreintje te componeren, maar hij wordt daarbij voortdurend van de wijs gebracht door een eigenzinnige zanglijster, die elke keer weer korrekties aan het deuntje aanbrengt.
Een voorzichtig lauw zonnestraaltje tast langs de prille knoppen van een houtwalletje en blijft even verwonderd haperen aan de reeds losgebarsten vlierknoppen. Het vroege zondaguur zorgt ervoor dat alles nog betrekkelijk rustig is. Geen menselijk geraas verstoort de buurtpraatjes van enkele eksterparen die in de canadapopulieren druk in gesprek zijn. Af en toe mengt zich een bemoeizieke kraai in de discussie, maar ze wordt hardnekkig genegeerd.
Terwijl ik wat onwennig in deze wolk van geluiden rondloop, bespeur ik uit mijn ooghoek een prachtige haas die ook aan zijn ochtendwandeling is begonnen en behoedzaam mijn richting neemt. Ik hou me onbeweeglijk en durf nog nauwelijks te ademen. Tot het uiterste gespannen wacht ik af. De haas -niet van de kleinsten in zijn soort – nadert tot op minder dan tien meter en richt zich dan op. Een eeuwigheid lang blijven we zo oog in oog staan en trachten elkaars bedoelingen te peilen. De betovering wordt bruusk verbroken door een auto, die luidruchtig door de bocht van de straat komt en de haas op de vlucht jaagt.
Ik zet mijn speurtocht verder en ontdek ettelijke hoeveelheden bloeiende plantjes. De vogelmuur met zijn zilveren streep haartjes langs de stengel had ik wel verwacht, maar paarse dovenetel en klein kruiskruid bezorgen me een aangename verrassing.
Plots wordt de rust verstoord door een zestigtal opgewonden standjes in spikkelpak, die onder luid gekwebbel formatievluchten beginnen uit te voeren boven een akker. Gefascineerd volg ik het behendige kunst- en vliegwerk van deze gevleugelde schietspoeltjes, tot één van hen mijn aandacht trekt. Wat maakt hem zo anders dan de andere spreeuwen ? Het wil me eerst niet invallen, maar als de stuntvliegers zich even later een ogenblik aan de grond zetten, wordt me de reden van de storing duidelijk : er zit warempel een kramsvogel tussen het spreeuweneskader. Hij wordt overigens volledig geaccepteerd door zijn teamgenoten, past zich trouwens goed aan als de groep weer op de wieken gaat om andermaal een staaltje van verfijnde luchtacrobatie ten beste te geven.
En terwijl ik hen geamuseerd gadesla, weet ik : ook zij hebben de lentekriebels te pakken.
Niet allemaal vegetariërs…
Niet alle bezoekers van de voederstations in de tuin zijn vegetariërs. Als deze jongen (zie video 1) langsgeweest is, is dit al wat rest van een koolmees:
Op de middag kreeg ik een opgewonden (v)echtgenoot aan de lijn. “Je raadt nooit wat ik hier net zag in de tuin: een sperwer heeft een mees van de voederplank geplukt en zat die naast de vijver op te eten. De pluimen vlogen overal in het rond. Ik heb foto’s gemaakt en gefilmd en toen ging hij in de vijver wel een kwartier lang een bad pakken op en naast de borrelsteen maar dat is niet zo goed te zien”
Toch maar de ingekorte badscèneweergeven. Het verhoogje waar hij op staat is de borrelsteen waar ook nu water uit opborrelt. Eigenlijk pakt dat beest dus een omgekeerde douche. 
Inmiddels in de tuin…
1. Niet iedereen is even gelukkig als deze gast zich meldt (en hij doet het steeds vaker!):
Spechten zijn alles behalve beminnelijke tafelgasten. De andere vogels geven er dan ook de voorkeur aan een respectvolle afstand te bewaren (of ervoor te zorgen dat er een paal in de weg staat). Maar ook bullebakken hebben honger en die is nu echt groot genoeg om tot op een meter of 3-4 van het raam te komen op de pindafeeder. Zelfs als wij aan tafel zitten.
Hieronder nog een opname, maar hier zit hij meer met de rug naar de camera. Op die manier is goed te zien hoe hij zijn staart als extra steuntje gebruikt tegen de rand van de feeder. Het is vermoedelijk elke keer dezelfde vogel die in onze tuin komt, want hij kent al goed de geplogenheden en stoort zich nog amper aan ons, ook al hebben we geen vitrage. Een vrouwtje hebben we nog niet in de tuin gehad, wel een groene specht, maar die heeft de feeder niet bezocht. Die zien we wel vaak in de zomer om een mierenbad te nemen aan een mierennest in ons gazon.
2. Een deeloverzicht van onze wintertafelgasten.
Vinken hebben een grondige hekel aan voedertafels en al helemaal aan van die klimrekken waar je amper met je dikke snavel bij de pinda’s kan. Voor hen wordt op de grond gestrooid. Je moet hierbij proberen een beetje evenwicht te vinden tussen de behoeften en de gestrooide hoeveelheid. Wat ‘s avonds overblijft kan ratten lokken.
3. Dit fijne discrete figuurtje is onze lieveling:
een heggemusje, dat een slaapnestje gemaakt heeft in de voet van de klimop naast de garage. Af en toe komt het uit de beschutting gewipt om zich tegoed te doen aan de zaden die op het terras of de voedertafel klaarliggen.
Ander lekkers: appels die voor onszelf een beetje te rijp/melig geworden zijn. Een beetje merel holt die op een halve dag uit tot er enkel nog de schil van overblijft. Het eigenaardige daarbij is wel dat de appels die we naar buiten kieperen (meestal jonagold, pink lady of renetten) zéér in trek zijn (ze zijn ook heel snel bruin). Naast de oprit staat een oogstappel. De appels zijn absoluut niet lekker en we laten ze dan ook voor de vogels. Er liggen er nu al een paar maanden op het gazon zonder dat ze rotten. En zonder dat er enige belangstelling voor is, tenzij sinds deze namiddag. Blijkbaar zijn wij niet de enigen die ze niet lekker vinden…
Voor wie BBC2 kan kijken: …
Vanaf vanavond, en dat 4 avonden op rij, gaat het Winterwatchteam aan de slag om 21:30 onze tijd op maandag, de andere dagen om 21:00. Met een extraatje op zaterdag om 18:30 over de steenkoude winter van 1963: The big Freeze 1963.
Vanavond krijgen we de donkere kant van de blijkbaar toch niet zo romantische roodborst te zien. Morgen gaat Martin Hughes-Games in de Cairngorms op zoek naar de berghaas, woensdag vechten de zeerobben zich warm en donderdag komt de stad als natuurreservaat aan de beurt.
Alle info op
http://www.bbc.co.uk/programmes/p012msk2/broadcasts/upcoming
En buiten de zenduren kan je op de link ook doorklikken naar de webcams voor prachtige beelden uit Schotland.
Op de valreep…
Pfoehhh! Als ooit iets op het nippertje was, dan gisteravond in de tuin.
Ik had vorig jaar een grote zak met narcisbollen gekocht. Nog te vroeg om ze te kunnen ingraven want er moest nog één en ander herschikt worden in de border naast de oprit. “Volgende week” werd door het weer “na de vakantie”, toen “als Zoon1 of Zoon2 komt (want Manlief kon bezwaarlijk vanuit zijn rolstoel de te verplaatsen planten uitgraven). Toen kwam Schoonmoeder in het ziekenhuis terecht en was het tweedagelijks rennen en zo werd het allengs november, december en uiteindelijk januari. De bollen lagen droog, beschut en vergeten in de garage te wachten op hun bestemming.
En toen begonnen ze op tv deze week toch wel over winterweer, zeker! En “oei! die bollen liggen te schieten in de garage!” Dus gisteren heeft Manlief met de nodige moeite en tussenpauzes een greppel gemaakt naast de oprit, waarna hij van zijn knie het bevel kreeg onmiddellijk te stoppen met die onnozelheid. En heb ik bij thuiskomst (in het halfdonker) alle bollen daarin geschikt en ze met liefde en aarde toegedekt. Oef!
Benieuwd welk effect dat gaat geven. Als het een effect geeft. Maar als dat effect meevalt zou het zomaar eens kunnen dat ik de hele lengte volgend jaar zo doe. En in de spaties gras zaaien. Tegen de tijd dat de bollen uitgebloeid zijn en het loof mag gekort worden, kan de grasmaaier het werk overnemen. En staan aan de overkant van de oprit de ooievaarsbekken te blinken in de zon.
Vanmorgen zag ik dat de temperatuur gedaald was tot 0°C. En in Antwerpen lag zelfs fijne poedersneeuw die het tot vanmiddag uitgehouden heeft. Dit jaar moet ik beslist op tijd de bollen in de grond steken. Alhoewel, degenen die vorig jaat wél geplant waren, stonden allemaal in het loof in november. Als dat maar goed afloopt!
De vooruitzichten voor de volgende dagen spreken van kouder, maar ook van zonniger. En ik voorzie wel een paar uurtjes vrije tijd. Ik zal mijn fototoestel eens een rondje door de tuin moeten laten maken.
Categories: Ongeregeld goed
2 Comments
Tel mee…
Het eerste weekend van februari niets omhanden? En tuinvogelfanaat? Voederplank gezet en benieuwd wat het resulaat is?
Gek op/van kriebelbeestjes?
Een poel of vijver in de buurt waar bij het begin van de komende lente gladde padden en koele kikkers oververhit geraken?
Of wil je het liever wat minder neurotisch en ga je graag door de knieën om plantjes te leren kennen en tellen als je een wandeling in de natuur maakt?
Tel dan mee met Tom Van Dyck en Natuurpunt. Alle info is te vinden op
http://www.telmee.be/
.
Categories: Ongeregeld goed
4 Comments
