Moeder Aarde

Hoe de wolf …

… de loop van de rivier wijzigde.

Dit keer geen sprookje, al klinkt het zeker zo mooi, maar een opeenvolging van gebeurtenissen die allemaal voortvloeiden uit de herintroductie van één ervaren natuurbeheerder: de wolf.

 

 

Het doet me denken aan het lied “De steen” van Bram Vermeulen:

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten,
ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
het water nooit dezelfde weg kan gaan…

Categories: De natuurgids, Moeder Aarde | Tags: | Leave a comment

Niet van de eerste leugen gebarsten…

Af en toe check ik tijdens de lunchpauze even mijn thuismail van op het werk. Dat op de inlogpagina van Skynet soms leuke nieuwtjes staan om de tijd mee te verdrijven is mooi meegenomen. Dat daar soms prominente leugens tussen zitten, is dan weer minder leuk.

Vandaag gaat het over lekkers dat binnen afzienbare tijd van onze rijkgevulde tafels zal verdwijnen. Naast chocolade, honing, Franse baguetten en andere delicatessen worden ook de Zeeuwse mosselen genoemd:

Het is elk jaar weer uitkijken naar de eerste Zeeuwse mosselen, zeker in ons mossellandje. Fijnproevers weten al langer dat de Zeeuwse mossel rake klappen krijgt, ironisch genoeg dankzij inspanningen van dierenliefhebbers. Zij verbieden mosselkwekers steeds vaker om beschermd natuurgebied op zee te bevissen.

En laat dat nou toch zóó niet waar zijn! Uiteraard zal je ver moeten zoeken naar een mosselman die wil toegeven dat hij en zijn collega’s een aantal jaren terug zo hebberig waren dat ze – net als andere vissers – de soort overbevisten. En als er geen oudjes zijn, dan ook geen kroost. De gebruikte methoden waren op de koop toe zeer schadelijk voor het biotoop waar het mosselzaad in moet groeien. Ik herinner me een paar winters op Terschelling dat de schaarste zo groot was, dat we langs het wad gewoon moesten uitkijken waar we onze voeten neerzetten om niet over de verhongerde eiders te vallen. Het was een echte slachting! De dieren – die voor hun lijfsbehoud aangewezen zijn op schelpdieren- hadden gewoon geen eten! Pas nadat de Raad van State in 2008 besliste dat de vergunning voor het mosselzaadoogsten ten onrechte door LNV was afgeleverd en er onschadelijker alternatieven werden overeengekomen, kwam de Waddenzee – de broedkamer bij uitstek – weer een beetje tot herstel.

Nog zo’n gevleugelde (what’s in a name?) onwaarheid, is het feit dat jagers de natuur helpen  beschermen. Ik ga “de jagers” niet allemaal over één kam scheren, maar diegenen die dat nobele doel hoog in het vaandel dragen en daar in eer en geweten naar handelen, zijn volgens mij een bedreigde soort, indien niet reeds uitgestorven.

Vogelbescherming.be plaatste gisteren dit artikel op hun website. De ongeïnteresseerde houding van de politie leidt er alleen maar toe dat deze “natuurbeschermers” driester en driester handelen en zich onaantastbaar wanen. Het is een magere troost voor de man die “de haas” vond, dat hij niet de enige is die geïntimideerd wordt door schietgraag tuig (want dat is het!). Het is gewoon angstig wachten op het moment dat er zo eentje op het idee komt “per vergissing” de trekker over te halen…

Categories: Moeder Aarde | Tags: | 8 Comments

Tafelgesprekken, deel 1…

Ik had beloofd vandaag Moeder Aarde te vieren, weer of geen weer. Dat het ook binnenshuis kan probeer ik te bewijzen met volgende foto’s. Het zorgt in elk geval voor themageleide tafelgesprekken en tot hier toe heeft er nog niemand aanstoot aan genomen.

Praktische overweging: de volgende keer moet ik eerst de foto’s maken en dan het glas terug leggen want reflecties zijn anders niet te vermijden. Bovendien zit er op één foto bewijs dat ik het glas aan de binnenkant (nog) niet volledig stofvrij gemaakt had. Beginnersongeduld…

Een schuine blik op het geheel:

Een zeeëgel die we uit een stapel degustatierestanten pikten aan de zuidkust van Corsica, in het gezelschap van een eikapsel van een hondshaai:

Schelpen, oud en nieuw:

Voor Moeder Aarde: mother of pearl. Al is de grote oester al wat oud voor zoveel blingbling: ze komt uit een Wase afzettingslaag met zeerestanten van ca. 20 miljoen jaar oud. De haaientanden die een beetje later (ca. 1 miljoen jaar geleden) werden achtergelaten moeten ook nog ergens in een doos liggen maar ik vond ze niet direct.

Het amfibiënhoekje: terwijl Floor het op Corsica een beetje genant maakte door in Folelli een keer of tien een levende moerasschildpad op te graven en achter ons aan te brengen, verbeet Nicky haar nijd tot ze op het strand van Prunetti het kleine lege schildje vond. De exemplaren van Floor werden uiteraard grondig gefotografeerd voordat ze weer in hun zandkuiltje ingegraven werden. Dat van Nicky mocht mee naar huis zij fier!). En toen slaagden we erin om er zelf ook nog een te vinden. Pas nu -bij het inladen van de schuif en 4 jaar na datum – hebben we gemerkt dat het schedeltje met de tandjes er ook nog in zit…

Links: Testudo hermani (Griekse landschildpad) in miniformaat (ca. 4cm). Ze worden 20-30cm groot. Rechts: Emys orbicularis (Europese moerasschildpad. Ook gesneuveld op jonge leeftijd, maar toch al bijna de volwassen afmetingen.

Vogels dan: naast de eendenkopjes liggen nu meeuwenschedeltjes. Bij de ene is het snavelkapsel er afgevallen. Het rare kippenboutje dat er bij ligt is eigenlijk een braakbal. De vleugel behoorde ooit toe aan een mus die niet snel genoeg was om uit de klauwen van een roofdier te blijven en de eitjes komen uit een verlaten merelnest. Dat koppel deed het net iets minder succesvol als de ouders van het vliegvlugge jong dat gisteren in ons tuinhuisje gesukkeld was.

Zoogdieren: een konijnenkopje. De vissenwervel is er een beetje te dicht naast gaan liggen want buiten categorie. Ergens in de dozen boven ligt nog een bruinvissenwervel, maar die moeten we ook nog eens uit de donkere krochten van de kasten opduiken.

En uiteraard mogen de insecten niet ontbreken. Zij vormen de overgrote meerderheid van het dierenrijk. Het kunstwerk van een mineerkevertje, naast een al even bewonderenswaardig nestje van een solitair wespje.

Categories: De natuurgids, Moeder Aarde | Tags: , | 2 Comments

De Dag van de Aarde…

Nu zondag 22 april is het de Dag van de Aarde. Een beetje een speciale moederdag, zou je kunnen zeggen. En net zoals met de andere moeder- en vaderdagen ben ik nooit zeker van de juiste datum, tot ik ergens een aankondiging zie.

Zo ook nu. In mijn mailbox vond ik dit:  http://en.blog.wordpress.com/2012/04/19/earth-day/ .
Voor de proevertjes die hier gepresenteerd worden ga ik eens rustig de tijd nemen want die zien er fameus uit.

En zondag -weer of geen weer- vier ik Moeder Aarde. Ze wordt al wat ouder en een beetje sleets, maar zolang we haar nog hebben moeten we haar toch goed verzorgen, niet?

Categories: Knipperlichtje, Moeder Aarde | Tags: , | Leave a comment

Geel…

 

Elke keer als ik dit geel zie, denk ik terug aan jààààren geleden.

Ik stond te wachten aan de verkeerslichten ter hoogte van wat toen nog “het Bouwcentrum” heette.  Ik keek eigenlijk frontaal tegen dat beton aan. Het beton van de gevel en de hoofdingang, maar vooral het beton van die enorme bol die naast die hoofdingang ligt. Ik veronderstel dat die onze aardkloot moet voorstellen. Een aardkloot vol beton. Ik werd er bijna misselijk van.

En toen werd mijn oog ineens getroffen door een spat geel van een intensiteit die nagloeit op je netvlies. Zelfs na pakweg 30 jaar voel ik de warmte nog op mijn oogzenuw.

Bovenop die betonnen aarde stond in al haar glorie een paardebloem. Met een omvang zoals je die zelden ziet. Groot, strak, trots en héél geel. Alsof ze wilde zeggen:”Me hiél Antwaarpe, mor nie me ma!”

Categories: Moeder Aarde | Tags: , | 8 Comments

DZV-receptjes…

Hoewel ik mij al een tijdje niet meer bevoorraad via de Voedselteams (komt wel terug als ik met pensioen ben en niet meer op de onmogelijkste uren thuis kom), krijg ik nog af en toe mails met vegi receptjes van de bioboerderij Uilenbos. Vorige week stuurden ze mij de volgende (en ik laat eerlijkheidshalve de naam van de echte vegi kok er bij staan!):

Receptjes van Kirsten

Salade van spitskool

Snij 1/4 spitskool in heel fijne reepjes. Schil 1 appel en 1 peer en snij in kleine blokjes. Meng de kool en het fruit. Meng er eveneens een 15 tal grof gehakte hazelnoten onder. Maak een sausje door 50 g zure room, 50 g blauwschimmelkaas, 2 el rode wijnazijn en 6 el olijfolie te mixen in een blender of met de mixer. Breng het sausje op smaak met peper en zout. Giet het sausje over de salade en meng goed.

Bijgerechtje van champignons

Fruit 2 geraspte teentjes knoflook 1-2 minuten in olijfolie. Voeg dan 400 g champignons toe en laat 2 minuten bakken. Voeg dan een scheutje balsamico azijn en een scheut witte wijn toe. Laat 2 minuten doorkoken. Op smaak brengen met zout en peper.

Tip: Dit kan koud of warm gegeten worden.

Salade van rode kool en blauwschimmelkaas

Snij 1/4 rode kool in zeer fijne reepjes. Voeg hieraan een 10 tal  grof gehakte hazelnoten en 150 g in kleine blokjes gesneden blauwschimmelkaas toe. Maak een dressing van 2 el appelazijn, 6 el zonnebloemolie, 1 el mosterd en 1/2 el honing. Voeg hieraan evt 1/2 zeer fijn gesnipperd uitje toe. Breng de dressing op smaak met peper en zout en giet ze over de salade. Laat minstens 1/2 uur trekken.

Tip: Zeer lekker om hier druiven, appelen of peren aan toe te voegen.

Zelf maakte ik in het verleden al vaak (en regelmatig op speciaal verzoek, dus het zal mijn huisgeno(o)t(en) wel aanstaan) het volgende:

Maak aardappelpuree zoals je dat gewoonlijk doet, maar zorg dat hij niet té droog is want hij moet nog de oven in.
Prak in een diep bord 150gr blauwschimmelkaas en 200gr brie met een flinke scheut room tot een smeuïg papje. Je moet er echt geen baby food van maken. Als er nog wat klompjes inzitten smelten die wel in de oven.
Neem een hoge ovenschaal (type soufflékom), breng de helft van de aardappelpuree hierin en strijk een beetje glad. Daarbovenop komt het kaasmengsel en we sluiten af met de rest van de aardappelpuree.
Je kan dit zelfs een (halve) dag op voorhand klaarmaken en in de koelkast bewaren, maar haal het er een uurtje op voorhand uit vóór je het in een oven van 200°C schuift voor een 20-25 minuten, anders is het in het midden niet warm. Een ander trucje is de schaal in de oven steken terwijl je hem laat opwarmen. Dek wel de schaal af of de bovenlaag krult op van het drogen. In de microgolfoven kan het ook, maar kies voor een lagere stand en een langere tijd om dezelfde reden. Het is niet de bedoeling om het te gaan omscheppen. Je kan evt. op het laatste een laagje broodkruim met gemalen kaas over het geheel strooien en nog even onder de grill duwen voor een korstje.
Héérlijk met een witloofslaatje met zure appel, walnoot en/of geroosterde pijnboompitten en mandarijnpartjes.

Categories: Moeder Aarde, recepten | Tags: , | 2 Comments

DZV…

Oftewel Dagen Zonder Vlees .
Naar het schijnt is dat al de tweede uitgave, maar ik heb er pas vanmorgen over gelezen en toen was het al te laat om van de eerste dag mee in te stappen. Dan maar vanaf dag 2. En als Manlief geen zin heeft om mee te doen, dan moet dat niet. Er zal desgevallend wel een alternatief aanwezig zijn.

Eigenlijk ben ik gewoon stief nieuwsgierig om te weten wat dat doet met een mens zijn lijf. En zelfs als het niet iets is voor altijd of toch heel dikwijls: al die nieuwe recepten zijn heel interessant. Een mens kan niet genoeg leren.

Ik heb er trouwens al een aantal tussen mijn eigen recepten zitten. Zoon2 eet al 16 jaar niets meer dat heeft kunnen rondkijken in de wereld (zo drukt hij dat uit) en in de tijd dat hij nog thuis woonde heb ik mij een vlees/visloos receptenboek aangeschaft waar ik regelmatig niet alleen voor hem uit kookte. En mettertijd begon ik zelf ook van die recepten inéén te boksen. Nog maar pas een paar weken geleden vroeg Manlief er zelf naar, naar één van mijn eigen recepten van toen.

Hoe is dat verwaterd? De vegetariër ging het huis uit en maakte plaats voor een hond en later nog een tweede hond en die stop je natuurlijk geen quorn of linzenpuree toe onder tafel. ;-) Maar zelfs die uitvlucht is er nu niet meer. Het is nu tussen Manlief en mij.

Voor vandaag was de keuze in feite gemaakt zonder dat ik weet had van dit vleesloos initiatief. Mijn moeder heeft sinds kort een schoonmaakster van Kosovaarse komaf en die had haar vorige week getracteerd op een proefje van een typisch recept uit de streek waar zijn vandaan komt. Het viel bij mijn moeder in de smaak en die gaf mij telefonisch de volgende richtlijnen: bladerdeeg uitrollen, bestrijken met zure room, daar uitgelekte gestoofde bladspinazie op, kruiden, een andere flap bladerdeeg met zure room eroverheen en afbakken in de oven. Op het laatste nog wat kaas erover en nog efkes grillen. Klaar! Nu heb ik een maag van gewapend beton met een sjasbak aan maar warm bladerdeeg verteer ik van geen kanten, dus ik heb bricdeeg in huis gehaald. Maar de rest heb ik. En veel werk is dat ook al niet, dus terwijl dat dat in de oven staat kan ik op mijn gemakske met Manlief een aperitiefke drinken.

Maar als je echt die ecologische voetstap wil verkleinen moeten er andere maatregelen bijkomen. Ik had een beetje schrik dat het energieverbruik thuis behoorlijk de pan uit zou swingen nu mijn wederhelft met pensioen is, maar dat valt best mee. Koulijder van afkomst doet hij toch eerder een fleece aan dan de cv hoger te draaien. Dus zolang er in huis rondgelopen wordt voor het huishouden en zolang de zon op de ruiten zit kan de termostaat op <18-19° en halen we nog altijd 21-22°. Pas ‘s avonds na het eten als we ons op de bank ploffen (ja, voor tv of met de cd-speler aan, maar bij kaarslicht) of in het bureel gaan zitten (ja, aan de pc of met een boek, maar met een ledlampke als bureaulamp) wordt er aan die knop gedraaid tot 21-22°. En wij zijn meestal geen late opblijvers, dus meestal gaat dat al rond 21:00 weer naar beneden want de warmte blijft toch nog wat hangen.

Op het blogje waar mijn oog op dit initiatief viel wordt een discussie gevoerd over het strijken van kleding. Voorstanders vragen zich af hoe je onder de mensen kan komen met kleren die niet gestreken zijn. Tegenstanders werpen tegen dat ze nog nooit met hun ongestreken kleren ergens buiten gegooid zijn maar willen voor dat niet-strijken compensatie in de vorm van een droogtrommel. Er is ook een gulden middenweg: de droogtrommel gebruiken om het meeste vocht uit de was te halen, dan de kleding op een kapstok hangen om verder te laten drogen en de kreuken te laten uitzakken en de stukken die toch “een ijzerke nodig hebben” komen dan toe met een heel vluchtige warme touch.

De fiets zal voor mij voorlopig nog een paar weken moeten wachten. Ik heb mezelf op mijn vijftigste getrakteerd met een stalen ros en mijn heel prille jeugherinneringen aan de gestolen momenten op de fiets van vriendinnetjes boven gehaald.

Inderdaad, lezer, ik heb als kind nooit een fiets gehad. Mijn moeder had schrik in mijn plaats, dus dat feest ging niet door. Toen ik 21 en dus wettelijk volwassen werd kocht ik een fiets, maar die is op een ritje of 2 – 3 na nooit uit de garage geweest, want toen ik – onervaren en onhandig als ik was – tegen de vlakte ging in het Sint-Niklase rommelverkeer was de lol er af. De ingepeperde schrik haalde de bovenhand en de fiets verhuisde naar familie.

Ik rij dus enkel bij daglicht en in de rustige periodes -de schoolvakanties dus – met de fiets naar het werk. Dan heb ik wat meer manoeuvreerruimte op het fietspad en word ik niet op een kluitje gereden door het jonge volk. Bonus is het feit dat ik voor die verplaatsing gebruik moet/kan maken van de overzet in Kruibeke. Ongelofelijk hoe die streep water werk en thuis gescheiden houdt! Ik kijk er al naar uit, al zal de eerste keer héél raar zijn want nu moet ik het alleen doen, zonder begeleiding van Manlief. Maar allez, het is zo stillekesaan tijd dat ik met mijn 1,52m een groot meiske word he…

Categories: Moeder Aarde | Tags: | 2 Comments

Verpakkingsafvallig…

Ergernissen schaden de gezondheid. Bronnen van ergernis waar ge op ‘t eerste zicht niets aan kunt veranderen schaden de gezondheid nog meer.

Waar ik me al jaren aan erger is het Europese beleid in verband met voedingshygiëne. Alles moet tegenwoordig per eenheid verpakt worden. Per verbruikseenheid, wel te verstaan. Dus wie in een café of restaurant graag 3 klontjes suiker in de koffie heeft zit te vechten met 3 wikkels, vindt achter de berg lege verpakkingen nog maar net het kopje en mag blij zijn als de inhoud tegen dan nog warm genoeg is om de suiker in op te lossen.

Liefhebbers van koffie met melk moeten reservekleding meenemen als ze achteraf nog zonder affronten onder de mensen willen komen, want de portiecups met koffieroom gaan niét open of ze gaan zo onverwacht open dat de inhoud aan alle kanten naast het kopje belandt.

En dan hebt ge dat koekske bij de koffie nog niet uit zijn wikkel gekregen, he. Tegen dat dat open is, zijn de kruimels zo klein dat ze alleen nog door muizen en kakkerlakken gevonden worden dus of dat de hygiëne zo bevordert, daar wil ik nogal aan twijfelen.

Een biefstuk of stukje worst komt in een kunststofschaaltje met folie. Tegenwoordig zelfs bij de slager om de hoek. Als mijn vaste slager met vakantie gaat en ik elders mijn gerief moet halen, moet ik elke beweging met argusogen volgen of ik kom met een volle emmer verpakkingsafval thuis. En dan is het nu al een beetje verbeterd want in het begin waren dat van die piepschuimen bakjes en daar ben ik nu eens écht vies van, zie. Dan plakten er van die witte bollekes aan uw eten en als ge dat te laat gezien had ging dat mee de pan in.

Op vakantie moet een mens zijn eten al eens in de supermarkt halen want anders gaat de halve dag op aan de boodschappen. En dan komt ge met dit soort fratsen thuis: een entrecôte van Ierse makelij met op het etiket notabene de vermelding “milieu- en diervriendelijke productie”. Hieronder de verschillende fasen van in/uitpak:

‘t Is een beetje flou, maar dat komt omdat het licht van mijn flash duizendvoudig teruggekaatst wordt door al die plastieken rommel rond mijn eten. Eerst moest ik er dus dat zakje afprutsen met die leugenachtige commentaar (boven). Dan hield ik een schaaltje over met een folie erover gespannen (rechts). Folie open en ik vraag me gelijk af: is dat vlees nu zo nat of zo vet dat dat zo blijft blinken? Met een voorzichtig vingerke eens gevoeld en NEE het is niet nat of vet, het zit onder nog een ànder folie dat vacuüm getrokken is (links)…

Weten die zotten van de EU niet hoeveel milieubelastend materiaal er rond ons eten zit op die manier? En weten ze ook niet dat dat nergens, NERGENS!!!, voor nodig is? Degene die die entrecôte moet verpakken moet sowieso zijn handen wassen. En vermits -of het nu in de supermarkt is of bij de slager om de hoek- dat nièt de klant zelf is, moet ge er kunnen op vertrouwen dat niet het halve dorp dat stuk vlees al heeft zitten bepotelen. Als ge in de supermarkt de beenhouwer de bestellingen laat klaarmaken zoals vroeger dan moet ge hem geen shiften betalen want dan is hij er tegelijk met de klanten, kan hij uwen biefstuk of uw kotelet zo dik of zo dun snijden als ge graag hebt en kunt ge er bijvoorbeeld gewoon 3 bestellen ipv een schaal van 4 te moeten kopen of -nog erger- 2 van 2. Enfin, dat is nog het minste van mijn zorgen want ik ga toch zoveel mogelijk bij mijn eigen beenhouwer.

En daar doe ik tegenwoordig terug mijn eigen keukendozen mee. Eén voor de kipfilet, één voor de worstjes, één voor het stoofvlees, één voor de biefstuk of het varkenshaasje… Hetzelfde voor de toespijs: thuis moet ge dat toch weer uit dat inpakpapier halen en dan zit de zak met het restafval (het duurste afval! want ze willen ons afleren van daar nog teveel van te produceren nietwaar) vol alleen al van wat ge bij uw patatten of uw boterhammen wilt eten.

Ge moet alleen maar goed opletten als er een nieuw schaap achter de toonbank staat te bedienen. Tegenwoordig leren ze op school niet meer wat “netto” en “tarra” betekent, dus dan zou de rekening wel eens kunnen oplopen als ze het gewicht van de doos meerekent. Meestal kunt ge dat eerst eens uitproberen door in ‘t verkort “150 (gr) bollekes in tomaatsaus” te bestellen. Als ze vraagt of ze die echt moet tellen, laat dan uw vlees maar in 4 lagen plastiekfolie draaien…

Categories: Moeder Aarde, Praatjes | Tags: , , | 6 Comments

Van de bloemetjes en de bijtjes…

Lieve mensen, 
(ik lijk onze burgemeester wel),

De Soefi’s zeggen:

“Honing heelt de ziel. Als de bijen sterven, dan sterft daarmee ook onze kans om onze ziel te helen.”

Het gaat, zoals velen weten, niet goed met de bijen en andere insecten. Miljarden bijen sterven en daarmee is onze volledige voedselketen in gevaar. Bijen bestuiven 90% van het voedsel dat wij kweken. Veelvuldige wetenschappelijke studies beschuldigen één groep giftige pesticiden van hun snelle sterfte. Maar de krachtige chemische bedrijven lobbyen hard om deze vergiften te blijven verkopen. Onze beste kans om bijen te beschermen is door nu de V.S. en de EU te manen om zich bij een verbod aan te sluiten – hun actie is kritiek en zal een rimpelingseffect op de rest van de wereld hebben. Zodra we de grens van een miljoen ondertekeningen hebben bereikt, hebben we het gereedschap in handen om beleid te beïnvloeden.

Onderteken alsjeblieft de petitie van Avaaz, en stuur het naar iedereen door. Avaaz zal met alle ondertekeningen het benodigde werk leveren om het verbod te realiseren:

https://secure.avaaz.org/en/save_the_bees/?vl

Bedankt, namens de bijen en de rest van de planeet!

Wie zich geroepen voelt deze oproep te kopiëren op zijn/haar blog of FB-pagina krijgt een extra lepeltje honing bij de thee.

Categories: In de tuin, Moeder Aarde | Tags: , | 2 Comments

Blog at WordPress.com. The Adventure Journal Theme.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 54 other followers