Niet onder elke donkere kap…

… schuilt een non of pater. Of een kokmeeuw.

Toen we deze voormiddag naar huis reden na de boodschappen, merkten we een grote groep zilver- en kokmeeuwen op een weiland. Eén “kokmeeuw” viel ons extra op. Waarschijnlijk omdat het geen kokmeeuw was (vandaar de aanhalingstekens). De meeste kokjes zijn nog volop bezig hun witte kapjes om te ruilen voor de gekende donkerbruine. Toch zijn er hier en daar exemplaren die hun bleke winterkap al over de haag gesmeten hebben.

En dan kan je heel goed het verschil zien met de vogel die onze blikken ving: de zwartkopmeeuw of Larus melanocephalus. Niet alleen is die hun kop echt zwart, maar je kan duidelijk de witte oogleden zien. De beelden die we vanuit de auto konden maken zijn niet van BBC-kwaliteit maar je kan toch duidelijk zien wat ik bedoel.

Hieronder even ter vergelijking de kokmeeuw, Larus ridibundus, die overigens ook een minder grote kap heeft. Die komt amper tot aan de schedelbasis, terwijl ze bij de zwartkopmeeuw tot aan de hals reikt.

Deze laatste beelden zijn niet van mij. Ik vond ze onder “natureclips”, maar kon niet direct de auteur vinden.

De zwartkopmeeuw rukt steeds meer op richting onze contreien. Broedde de soort oorspronkelijk vooral langs de kusten van de Zwarte Zee in Oekraïne, sinds een aantal jaar worden ook broedgevallen in Nederland gemeld. Of dat een politiek statement is, durf ik te betwijfelen. Waarschijnlijk heeft het meer te maken met de klimaatveranderingen.

Nota:

Denk nu niet dat de zwartkopmeeuw zoveel muzikaler is dat hij bij Motown aan de bak kan. De autoradio stond tijdens het filmen “volle petrol” te geven… ;-)

Categories: De natuurgids | Tags: , | 4 Comments

Hoe de wolf …

… de loop van de rivier wijzigde.

Dit keer geen sprookje, al klinkt het zeker zo mooi, maar een opeenvolging van gebeurtenissen die allemaal voortvloeiden uit de herintroductie van één ervaren natuurbeheerder: de wolf.

 

 

Het doet me denken aan het lied “De steen” van Bram Vermeulen:

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten,
ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
het water nooit dezelfde weg kan gaan…

Categories: De natuurgids, Moeder Aarde | Tags: | Leave a comment

Een nieuwe lente, een nieuw begin…

Het nieuwe begin was er al vorige vrijdag toen ik op het werk de deur definitief achter mij dicht trok.

De nieuwe lente schijnt nu toch wel in aantocht te zijn.  Sneeuwklokjes mag je om deze tijd sowieso verwachten, maar als krokussen, sleutelbloemen en speenkruid zich laten zien, is er meer aan de hand. In de tuin wordt er gevochten om elke halve vierkante centimeter grond, de pluimen vliegen soms in het rond. Grote en kleine haantjes schetteren hun lenteliedjes met zoveel vuur dat er van alles uit hun uitlaat floept van het geplaatste geweld. 

O ja, het kàn nog gaan winteren. Het kan nog flink te keer gaan. Maar -als het klimaat niet helemaal op z’n kop staat – kan het toch niet làng meer duren.

“Van nieuwjaar tot lichtmis zijn de dagen gelengd als een ruiter die op z’n peird springt” zegt mijn schoonmoeder altijd. Dat wil zeggen dat je de winst aan daglicht amper merkt. Maar ik  vind dat die ruiter dan toch hoogbejaard en erg rheumatisch moet zijn, want het begint pas te donkeren tegen 18u.

De lokale kauwenkolonie is drukdrukdruk, eentje is al een paar dagen zo vrank om op de voederplank te komen zitten om in huis te kijken als we aan tafel zitten.  Schoorsteen in de gaten houden, wil dat zeggen.

Ik ga straks de tuin in en elk hoekje bespioneren om te weten of er nog meer goede tekens zijn, aan de wand of ergens anders…

Categories: In de tuin | Tags: | 4 Comments

Roosjes verwelken, scheepjes vergaan…

… maar lentekriebels blijven altijd bestaan.

Eerst was er:

januari 2014 006

Toen kwam:

januari 2014 010

Bij toeval ontdekte ik:

januari 2014 012

en:

januari 2014 019

Toen kreeg ik de kolder in m’n kop en reed ik naar de dichtst bijzijnde plantenkweker. Tegen alle gezonde verstand in liet ik me eens goed gaan en spendeerde een hemels (en behoorlijk koud) uurtje in de tuin.

Tot het er zó uitzag:

januari 2014 013

januari 2014 017

januari 2014 016

Voorbarig? Mogelijk. Lichtzinnig? Misschien. Jammer? Never! Ik kwam verkleumd, maar herboren uit de tuin.

De natuurlijke voorraadkamer was leeg:

januari 2014 021

dus heb ik de feeders bijgevuld. Net toen ik de pinda’s ophing, hoorde ik achter het tuinhuis “hihihihihi”. De specht liet weten dat hij op komst was…

Categories: In de tuin | Tags: , | 4 Comments

Verwarring alom …

Vrijdag namiddag stond ik aan te schuiven op de afrit van de E17 en omdat ik toch niets beter te doen had, liet ik mijn blik dwalen over de berm links van mij. En het was overduidelijk te zien dat het niet zomaar een grasvlakte was, maar wel degelijk een bloemenwei. Midden januari.

In onze wijk zag ik gisteren tijdens het hondenblokje een tuin waar verschillende boompjes en struiken in bloei stonden. Een beschut tuintje en de zon deed haar best, maar toch … midden januari?

In onze tuin staan – naast de onvermijdelijk opschietende krokus-, narcis- en tulpenscheuten ook andere groene pijltjes tussen het welig wassende onkruid. Omdat ik ze in dit seizoen eigenlijk niet verwacht, kan ik me niet direct voor de geest halen wat er vorig jaar later op het seizoen op die plaats stond. Ik denk dat het gladiolen waren.  Midden januari!

In de tuin blijft het wintervoer langer dan gewoonlijk op de voederplank en in de kokers zitten. De vogels hebben immers andere dingen aan het hoofd. Ze zijn namelijk volop aan het baltsen (“stouwen”, zoals ze dat bij ons zeggen). Er werden zelfs al eendenkuikens gesignaleerd. Nu zijn die meestal wel heel snel met eieren en donsballen en zo. Het “stouwen” begint bij de eenden al in  het najaar. Maar midden januari?

Het mag duidelijk zijn dat er alom verwarring is in de natuur. Egels komen uit hun levensnoodzakelijke beschutting, fruitbomen maken aanstalten om hun bloesem te ontplooien, insecten wagen zich uit hun overwinteringsplaatsjes, …

Ik hou mijn hart vast voor het moment dat ze zich hierboven bedenken en in de gaten krijgen dat ze een seizoen overgeslagen hebben. Dat worden rampen!

Categories: Ons klimaat: niets aan de hand... | Tags: | 10 Comments

In ‘t zwart…

Nee, dat het alweer een tijdje geleden is dat ik hier wat neerschreef heeft niets te maken met een onofficiële bijverdienste. Het kwam er de laatste weken weer moeilijk van. Dat had op zijn beurt dan weer te maken met het feit dat we amper de tijd hadden om eens naar buiten te trekken of – als dat dan tijdsgewijs toch eens kon – het weer zo tegenwerkte, dat zelfs de hond de deur niet meer uit wou.

Op tweede kerstdag zat alles dan toch mee: de hond was al vóór de middag wakker en toen ze haar riem hoorde was ze zelfs bereid om nog vóór 9u te gaan stappen. De zon was ook van de partij en al liep ik ingepakt als een poolreiziger (vanwege een fikse bronchitis en een totaal gebrek aan enig stemvermogen), het was aangenaam buiten. Het zag er zelfs naar uit dat de verhoopte uitstap naar de nationale plantentuin in Meise eens niet in het water zou vallen.

Of het te maken had met de onverwoestbare traditie van onze overbuurman om op zon- en/of feestdagen (of de dag ervóór) de stalmest uit te voeren, ik weet het niet, maar de kans is reëel. Aan het eind van ons straatje-om passeerden we een akker waar zeker zo’n 30-35 kraaiachtigen bijeen zaten. “Ja, en dan?” hoor ik u denken tot hier. Ik weet ook wel dat kraaien, eksters en kauwen het de laatste jaren verre van slecht doen. Maar deze groep had één sterk in het oog springend onderscheid: ze bestond voor zeker 1/3 uit roeken.

Roeken hebben het al een paar jaar behoorlijk moeilijk. Hun aantallen slonken aanzienlijk tot vóór een paar jaar. Pas de afgelopen 1 à 2 jaar schijnt er een kentering in hun voordeel te gebeuren, al is het op zo korte termijn nog wat voorbarig om van een echte comeback te gewagen. Ze behoren dan al niet tot de populairste groep onder de zangvogels (what’s in a name), ze hebben bovendien hun smoeltje niet mee. Kunnen kraaien nog tevreden zijn met een glanzend zwarte snavel en hebben eksters en kauwen nog enige variatie in hun verenkleed, bij de roek is er maar één ding dat meteen in het oog springt en dat is zijn lelijke, vaalgrijze snavel die bovendien met een soort bleekscheten-rimpelsnuitje aan zijn kop vastzit. Je ziét gewoon aan dat beest dat hij een lijkenpikker is.

Nee, ik draag de roek geen kwaad hart toe maar de waarheid dient gezegd: toen elegantie en schoonheid werden uitgedeeld had deze zwartrok zich verslapen. Dat is geen reden om hem extra hardnekkig het leven zuur te maken, maar ik begrijp dat hij door de meesten niet gemist wordt op feestjes. Toch kon ik een denkbeeldig huppelpasje niet onderdrukken bij deze waarneming, want hij verdient zijn plaatsje in het zwarte legioen…

Categories: De natuurgids | Tags: , | 7 Comments

Niet van de eerste leugen gebarsten…

Af en toe check ik tijdens de lunchpauze even mijn thuismail van op het werk. Dat op de inlogpagina van Skynet soms leuke nieuwtjes staan om de tijd mee te verdrijven is mooi meegenomen. Dat daar soms prominente leugens tussen zitten, is dan weer minder leuk.

Vandaag gaat het over lekkers dat binnen afzienbare tijd van onze rijkgevulde tafels zal verdwijnen. Naast chocolade, honing, Franse baguetten en andere delicatessen worden ook de Zeeuwse mosselen genoemd:

Het is elk jaar weer uitkijken naar de eerste Zeeuwse mosselen, zeker in ons mossellandje. Fijnproevers weten al langer dat de Zeeuwse mossel rake klappen krijgt, ironisch genoeg dankzij inspanningen van dierenliefhebbers. Zij verbieden mosselkwekers steeds vaker om beschermd natuurgebied op zee te bevissen.

En laat dat nou toch zóó niet waar zijn! Uiteraard zal je ver moeten zoeken naar een mosselman die wil toegeven dat hij en zijn collega’s een aantal jaren terug zo hebberig waren dat ze – net als andere vissers – de soort overbevisten. En als er geen oudjes zijn, dan ook geen kroost. De gebruikte methoden waren op de koop toe zeer schadelijk voor het biotoop waar het mosselzaad in moet groeien. Ik herinner me een paar winters op Terschelling dat de schaarste zo groot was, dat we langs het wad gewoon moesten uitkijken waar we onze voeten neerzetten om niet over de verhongerde eiders te vallen. Het was een echte slachting! De dieren – die voor hun lijfsbehoud aangewezen zijn op schelpdieren- hadden gewoon geen eten! Pas nadat de Raad van State in 2008 besliste dat de vergunning voor het mosselzaadoogsten ten onrechte door LNV was afgeleverd en er onschadelijker alternatieven werden overeengekomen, kwam de Waddenzee – de broedkamer bij uitstek – weer een beetje tot herstel.

Nog zo’n gevleugelde (what’s in a name?) onwaarheid, is het feit dat jagers de natuur helpen  beschermen. Ik ga “de jagers” niet allemaal over één kam scheren, maar diegenen die dat nobele doel hoog in het vaandel dragen en daar in eer en geweten naar handelen, zijn volgens mij een bedreigde soort, indien niet reeds uitgestorven.

Vogelbescherming.be plaatste gisteren dit artikel op hun website. De ongeïnteresseerde houding van de politie leidt er alleen maar toe dat deze “natuurbeschermers” driester en driester handelen en zich onaantastbaar wanen. Het is een magere troost voor de man die “de haas” vond, dat hij niet de enige is die geïntimideerd wordt door schietgraag tuig (want dat is het!). Het is gewoon angstig wachten op het moment dat er zo eentje op het idee komt “per vergissing” de trekker over te halen…

Categories: Moeder Aarde | Tags: | 8 Comments

“Later” dan de vorige keer…

Een tijdje geleden blikte ik even vooruit op wat de tuin allemaal te bieden heeft als je er de tijd voor hebt.

Vandaag werd de eerste oogst aan resultaten binnen gehaald. De rabarbercello en de notenport zijn geklaard en in flessen over gegoten. Van laatstgenoemde heb ik al even een slokje geproefd en -al zeg ik het zelf – hij is behoorlijk lekker. Een stevige port, niet te zoet, die niet onaardig zal staan bij een oude, kruimelige kaas als dessert. Deze week eens langs Dille & Kamille gaan om zelfklevende etiketten om op de flessen te kleven. Geloof me, die drankjes smaken nog beter als er geen etiket van whisky op plakt, ook al is dat er geen gewone. Als ze hun eigen op maat gemaakte jasjes aan hebben, mogen ze op de foto.

De appelwijn is aan zijn laatste gisting toe. Daarna klaren en hopen dat de rozijntjes er een extra lekkere toets aan gegeven hebben. Het is altijd een beetje een riskeren als je iets nieuw uitporbeert.

De druiven, dat is een ander verhaal geworden. Ik had van de éne druivelaar al de oogst binnen gehaald, maar de andere had nog wat zon nosig. Dat is dus een ramp geworden, want door de helse drukte vóór onze vakantie is het er niet meer van gekomen om die ook binnen te halen. Resultaat: bij thuiskomst waren die behoorlijk verpieterd. De vogels doen er nu hun voordeel mee…

De braambessen heb ik ingevroren en daar ga ik binnenkort eens werk van maken om er confituur van te maken. Ik vraag me eigenlijk af of ik de geoogste en invroren druiven niet dezelfde weg ga laten volgen, want om daar wijn van te maken is de hoeveelheid wel heel klein.

Categories: In de tuin, Praatjes | Tags: , | 2 Comments

Stille herfst…

Het is niet dat er minder te beleven valt in de natuur in dit seizoen, maar de tijd ontbreekt een beetje om er van te kunnen genieten. Vorig weekend wel aan de Oostvaardersplassen geweest, maar door een combinatie van onvoldoende markeringen in een stuk waar blijkbaar nog werken gepland zijn en te weinig huiswerk op voorhand, werd dat een beetje een non-event. Te overdoen met betere voorbereiding en een fiets.

Intussen wordt er dan maar eens vaker op het net rondgeslenterd in de donkere avonduren. En via Manlief leerde ik dit blog kennen. Een groep amateurtekenaars (al zou je sommigen dat “amateur” niet nadragen) die een groepsblog vullen met hun eigen impressies van de natuur zoals zij die beleven.

 

Categories: Knipperlichtje | Tags: | 2 Comments

Voor wie verliefd is op rood: …

http://www.vulpesvulpes.nl/

Categories: De natuurgids | Tags: , | 2 Comments

Blog at WordPress.com. The Adventure Journal Theme.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 54 other followers